Οι Στίχοι μου

Λυσάρι

Άκου Ελευθερία μου,

Υπάρχουν άνθρωποι που παλεύουν αλλά δεν μπορούν να
λύσουν τα προβληματα τους...
Υπάρχουν και αυτοί που τα καταφέρνουν τελείως μόνοι
τους...
Είναι όμως και αυτοί, που τα έχουν λυμένα... που
κάποιος άλλος φρόντισε για αυτούς...

Όπως τα λυσάρια στο σχολείο, όταν είμασταν μαθητές...
Θυμάσαι Ελευθερία;

Δεν με ενοχλούσαν όσα παιδιά τα χρησιμοποιούσαν...
Ο διπλανός μου πάντα τα συμβουλευόταν...
Του έκανε καλό...Μετά έμαθε να φτάνει στο τέλος μόνος
του...
Και ξέρεις τι;
Πέτυχε...

Όπως και τα παιδιά που ήτανε ιδιοφυειές και δεν είχαν
ανάγκη κανένα...
Και αυτά πέτυχαν...

Ξέρεις όμως τι με πειράζει;
Τα παιδιά, που ενώ έγραφαν μέσα από τα λυσάρια,
διατείνονταν οτι τα κατάφερναν μόνα τους...
Αργότερα, πέτυχαν και αυτά...
Βλέπεις...είχανε και άλλες έτοιμες λύσεις... -από τους
γονείς τους-

Τι;
Α! ναί! Δεν σου είπα σε ποιά κατηγορία ήμουν εγώ...
Παράληψη...
Σε μία άλλη που δεν σου ανέφερα...

Άνηκα σε αυτούς, που όσες φορές χρειάστηκαν λυσάρι,
το κρατούσαν σφιχτά στο χέρι τους αλλά φοβόντουσαν να
το κοιτάξουν...

Και τώρα θα με ρωτήσεις αν πέτυχα...




Δεν είναι ο έρωτας που μας κρατάει μαζί



Πόσες φορές προσπάθησα να καταλάβω
τι με μαγεύει που 'μαι πλάι σου, που ζω
χίλιες φορές για σένα σβήνω και ανάβω
και δεν μπορώ ούτε στιγμή να σ' αρνηθώ

R
Δεν είναι ο έρωτας που μας κρατάει μαζί
δεν είναι η αγάπη μας που χτίσαμε με κόπο
είναι η αλήθεια σου που στέκει πάντα εκεί
και με κρατάει δυνατή με κάθε τρόπο

Κάποτε φεύγουνε η φλόγα και το πάθος
μένει η αλήθεια του ανθρώπου πια, γυμνή...
με μια βουτιά μέσα στης θάλασσας το βάθος
ψάχνεις συντρίμια και χρυσάφι να φανεί...

R
Δεν είναι ο έρωτας που μας κρατάει μαζί
δεν είναι η αγάπη μας που χτίσαμε με κόπο
είναι η αλήθεια σου που στέκει πάντα εκεί
και με κρατάει δυνατή με κάθε τρόπο

Σε εμπιστεύτηκα και δεν το μετανιώνω
σου είχα δώσει να κρατάς διπλά κλειδιά
και όταν κλεινόμουνα σε μένα από πόνο
εσύ μου άνοιγες να βγω σιγά σιγά



Ψηλά ποτήρια


Χριστούγεννα.

Πρόσκληση σε όμορφο τραπέζι, όλη η οικογένεια.
Με ψηλά ποτήρια...
Άλλο για το νερό, άλλο για το κρασί, άλλο για τη
σαμπάνια...

Όσο ψηλά ήτανε τα ποτήρια, τόσες και οι σκέψεις μας...

Ο πατέρας,
...δεν έχει πια το ίδιο... ύψος με τον παιδικό του
φίλο...
-μπορεί και να αισθάνθηκε άβολα, σκεφτόμενος πως δεν
έφτασε ψηλά την οικογενειά του-
Η δε μήτερα μου,
μπορεί και να ζήλεψε που δεν έχει τέτοια σερβίτσια...
-μα επειδή δεν είναι τέτοιος άνθρωπος- ίσως, να 'ταν
ένα παράπονο μονάχα...
Επίδειξη!
Αποφάνθηκε η αδερφή μου...το είδα στα μάτια της!
Εγώ πάλι,
έβλεπα στο τραπέζι και... στη συμπεριφορά,
τις γιορτινες εκπομπές μαγειρικής που έχουν τα κανάλια
αυτή την εποχή...
Δεν ήμουν εγώ...

Για μένα όλα αυτά, δούλεψαν σαν εξίσωση:

(ταπεινότητα)= 1/ψ
ή αλλιώς
(έπαρση)= 1x(ψ)

όπου ψ, το ύψος των ποτηριών σε εκατοστά...

Έψαχνα να την επαληθεύσω...

Πήγα σπίτι...
Έβαλα ένα μπρουσκάκι σε χαμήλο κρασοπότηρο...
-αυτά τα βαριά, με τις εσοχές περιμετρικά, που όλα τα
σπίτια έχουν ή είχαν-
Τότε χαλάρωσα...

Λύση της εξίσωσης και επαλήθευση...
...ήμουν πάλι εγώ...


Η νεράϊδα


Ξημέρωσε και νόμιζα, πως είναι ακόμα δείλι
εκεί σταμάτησε ο νους, στα δυο της λάγνα χείλη...


Μ' ένα λευκό σου νυφικό, στα μαύρα μαλλιά στεφάνι
κάθε θλιμμένο δειλινό, κρατάς ένα γεράνι
σαν το μυρίζεις, με φιλάς, μου δίνεις ένα χάδι
κι ύστερα χάνεσαι ξανά, μες στο πυκνό σκοτάδι

Μία κατάρα κουβαλάς, να ζεις κι ας μην υπάρχεις
στη δύση του ήλιου του στερνού, προσμένω να
ξανάρθεις...
Μα εγώ σε αγάπησα πολύ, κι αυτό κατάρα κάνει
να ζω μονάχα δυο λεπτά, μα Θε μου... δεν μου φτάνει!

-Πες μου! Ποιό είν το μυστικό, να σπάσω εγώ το ξόρκι
για να σε έχω μια ζωή, δεν φτάνουν πια οι όρκοι

Εκείνη όμως λυπήθηκε, της κύλησε ένα δάκρυ
και με λυγμό μου απάντησε, το νήμα δεν έχει άκρη
-Νόμιζα πως θα μπορείς, μαζί μου έτσι να ζήσεις
μα είσαι άνθρωπος, δεν φταις, θα πρέπει να με αφήσεις

Γέρνει ξανά και με φιλά, το στόμα της καιγόταν
λέει με φωνή τρεμάμενη, πως δεν θα ξαναρχόταν
Καθώς σιγά χανότανε, πέταξε το λουλούδι
μου ζήτησε η αγάπη μας να γίνει... ένα τραγούδι...




Δες και άλλους στίχους...

http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Poems&act=index&poet_id=7790&sort=date&order=desc